Στη μνήμη του φίλου μας και συντρόφου μας Αλέκου, στέλνουμε το παρακάτω κείμενο στην ιστοσελίδας.
Τι γύρευε ο Αλέκος, ξημερώματα στο Pas.gr;
Ασφαλώς και γνώριζε καλύτερα απ’ τον καθένα μας το,κ «όπου κι αν Πας Πασολέ τρελέ, ποτέ μη νοιώσεις μόνος και να ξέρεις ότι, όλοι επιστρέφουμε κάποτε εδώ στον καφενέ μας».
Είναι νομοτέλεια.
Σπρώχνουμε τη φυρή πόρτα που ‘χει πάντα απ έξω το κλειδί και μέσα τη χάρβαλη φουφού του αμπουριασμένη. Συναντιόμαστε στα τραπεζάκια του ώρες νεκρές, έχουμε δεν χουμε να πούμε κάτι. Κι οι σιωπές, είναι κουβέντες. Βρίσκουμε να πούμε χίλια δυο, από ‘κείνα που εγκαρδιώνουν, από ‘κείνα που δε ζηλώνουν, δε στιγματίζουν και δε ξεβάφουν το αργετζεντίνικο κυανόλευκο του Πας».




















