Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Εκτός ...ΣΧΕΔΙΟΥ

Αλληλούια...

Γράφει ο Δημήτρης Φεργάδης
«ξηγόρασας μς κ τς κατάρας το νόμου, τ τιμί σου Αματι- τ Σταυρπροσηλωθείς, κα τ λόγχ κεντηθείς, τν θανασίαν πήγασας νθρώποις-»
(κάθισμα Μεγάλης Πέμπτης)
Δεν είναι που λείπουν από τις μέρες μας οι αίροντες τον σταυρό της προσπάθειας και του αγώνα- για το αυριανό κοινό ανθρώπινο καλό.
Δεν είναι που λείπουν από τις μέρες μας οι ως αμνοί λογχιζόμενοι και ως αιρετικοί λοιδωρούμενοι- πάσχοντες μικροί Χριστοί για τα της δικής μας ζωής την ζωή.
Και τέλος, δεν είναι που δεν φυτρώνουν, Μεγαλοβδόμαδο, πασχαλιές μέσα από την μικρή, νεκρή μας γη.
Είναι που εμείς, Υποκριτές, Φαρισαίοι, δεν θέλουμε να βλέπουμε. Και να ακούμε. Ψευτοβολεμένοι και άθλιοι, όμηροι μιας αρρωστημένης ατομικότητας απομονώνουμε το εμείς προσχωρούντες ηλιθίως, (ναι, με το συμπάθιο, «Είναι όπως γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος  ο καπιταλισμός, ηλίθιε», το αίτιο), στο ο «σώζων εαυτόν σωθήσεται».
Μακράν διλημμάτων. Ως ο εκ Συρίας Καβαφικός «νέος και με υγείαν αρίστην» που αναζητώντας «την τακτοποίησήν του» εδικαιολογείτο εις εμαυτόν.

«Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,*
κ’ έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
..................
Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.
Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.
Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο».
Ελαστικές συνειδήσεις, χαλαρές ηθικές, ατομικές αποδράσεις, ιδιοτέλειες... Ανά τους αιώνες, πλήθος και καθοριστικές. Το Θείον Δράμα, η επαναλαμβανόμενη, καθημερινή, Θυσία του Πάσχοντος, όπου γης, Θεού δεν παραδειγματίζει. Το δρώμενο αρχίζει και τελειώνει στο τελετουργικό.
Η πολυπόθητη Ανάσταση φυτών και λουλουδιών, η Ανάταση ψυχών και συνειδήσεων, καθεύδει. Στην Αχερουσία...
Με το θειάφι στο τέλος να υποχωρεί μπροστά στην πανανθρώπινη ευχή και ελπίδα. Την ανάγκη και το θυμό. «Tήνελλα, ω Καλλίνικε»**. Ακόμα και σε ένα βαμμένο κόκκινο, ουρανό.
Και με την στυφότατα τζίτζιφου στο στόμα,
Καλό Πάσχα – Καλή Ανάσταση
 * Από το ποίημα «Ας φρόντιζαν» του Κ. Καβάφη. Έτος 2013 –Έτος Καβάφη
** «Πήγαινε και να γυρίσεις με μια καλή νίκη» (από τους Ολυμπιακούς αγώνες, από την μάχη) 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου