Παρασκευή μεσημέρι, 14 Σεπτεμβρίου 2001, η είδηση του θανάτου του Στέλιου Καζαντζίδη διαδίδεται αστραπιαία απανταχού της γης. Εκείνη τη μέρα, ήταν σαν να ακούγαμε τον Στέλιο να μας τραγουδά – αλογόκριτα - το τραγούδι του Κώστα Βίρβου «Μη με κλαίτε»:
«...Άνοιξε γη τα βάθη σου να βάλουν το κορμί μου
και συ θλιμμένε ουρανέ χαμήλωσε να πάρεις τη ψυχή μου
Εγώ κι αν θα πεθάνω δεν θέλω να με κλαίτε
να κλάψετε τη φτώχεια που ζει και τυραννιέται...»
Αυτές τις μέρες, αναλογιζόμενος, τη συμπεριφορά ή τη στάση, του Μάλαμα χθες, του Νταλάρα και πολλών άλλων καλλιτεχνών, διανοούμενων κλπ, κλπ κλπ προχθές, θυμήθηκα μια ιστορία από τη ζωή του Καζαντζίδη που έγραψε ο αείμνηστος Πάνος Γεραμάνης στην εφημερίδα τα ΝΕΑ (21-09-2001, σελίδα Ρ06). Ας κάνουμε τις αναγωγές μας...
«...Άνοιξε γη τα βάθη σου να βάλουν το κορμί μου
και συ θλιμμένε ουρανέ χαμήλωσε να πάρεις τη ψυχή μου
Εγώ κι αν θα πεθάνω δεν θέλω να με κλαίτε
να κλάψετε τη φτώχεια που ζει και τυραννιέται...»
Αυτές τις μέρες, αναλογιζόμενος, τη συμπεριφορά ή τη στάση, του Μάλαμα χθες, του Νταλάρα και πολλών άλλων καλλιτεχνών, διανοούμενων κλπ, κλπ κλπ προχθές, θυμήθηκα μια ιστορία από τη ζωή του Καζαντζίδη που έγραψε ο αείμνηστος Πάνος Γεραμάνης στην εφημερίδα τα ΝΕΑ (21-09-2001, σελίδα Ρ06). Ας κάνουμε τις αναγωγές μας...
«Σάπια κοινωνία»
Οι περιοδείες που έκανε ο Στέλιος Καζαντζίδης στις ελληνικές πόλεις μπορεί να είχαν μεγάλη επιτυχία και να άγγιζαν τα όρια της αποθέωσης και του θριάμβου, αλλά είχαν συνδεθεί με κάποιες περιπέτειες οι οποίες δεν ήταν και τόσο ευχάριστες. Οι αναμνήσεις και οι αφηγήσεις του αφορούν κυρίως την οκταετία 1955-1963. Μία πολύ κακή εμπειρία για τον λαϊκό τραγουδιστή τοποθετείται στην Χαλκίδα. Εκεί τον πρωτογνώρισα και τον άκουσα να τραγουδά με τη Μαρινέλλα, στην αίθουσα του κινηματογράφου «Λούσυ».















