"Να σπάσουμε την κυρίαρχη ιδεολογία στις μεταφορές"

Αναδημοσιεύουμε την, πάντα επίκαιρη ομιλία του καθηγητή Γιώργου Σαρηγιάννη, για τις μεταφορές εντός αστικού ιστού, η οποία πραγματοποιήθηκε πριν μια δεκαετία περίπου (Ιούνιος 2006), στην εκδήλωση της τότε παράταξης "Δημοτική Αναγέννηση" με θέμα "Συγκοινωνίες προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων". 

Του Γιώργου Σαρηγιάννη*

Περίπου πριν 150 χρόνια, ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραφαν ένα βιβλίο, το οποίο εκδόθηκε μετά από 50 περίπου χρόνια: τπ Γερμανική ιδεολογία. Και κει μέσα είπαν κάτι πολύ απλό, ότι κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης. Στη συνέχεια είπανε ότι για να υπάρξει επαναστατική ιδεολογία πρέπει να υπάρξει επαναστατική τάξη κι επαναστατική θεωρία. Τα λέμε αυτά, διότι η κυρίαρχη τάξη σήμερα, μας κάνει πλύση εγκεφάλου, με κάθε τρόπο που μπορεί, ώστε να μας πείσει για κάποια θέματα τα οποία θεωρεί δεδομένα, στην δική της κατεύθυνση. Για παράδειγμα η θεοποίηση του αυτοκινήτου (του Ι.Χ.) και ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι ξεπερασμένα, είναι άχρηστα, είναι αναξιόπιστα, είναι έτσι, είναι αλλιώς. Κι όντως έτσι είναι, αλλά ποιος τα έκανε να είναι έτσι;

Για να ξέρουμε γιατί παλεύουμε, θα πρέπει να ξέρουμε τι συμβαίνει στα θέματα των μαζικών μεταφορών κι ειδικότερα μέσα στην πόλη.

Πρόταση σύνδεσης του πάρκου «Α. ΤΡΙΤΣΗΣ» με το μετρό

του Βασίλη Σιαφάκα (*)

Σε μία εποχή που η έννοια της βιώσιμης αστικής κινητικότητας αποτελεί κεντρικό στόχο οποιασδήποτε αστικής παρέμβασης και δράσης, η ευρύτερη περιοχή των δυτικών προαστίων της Αθήνας και το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Α.Τρίτσης» στερούνται σήμερα πλήρους και ισορροπημένης συγκοινωνιακής δικτύωσης με Μέσα Σταθερής Τροχιάς. Το εκτεταμένο Πάρκο «Α. Τρίτσης», με επιφάνεια περίπου 1200 στρεμμάτων, παρά τα μητροπολιτικά και υπερτοπικά χαρακτηριστικά υψηλού πρασίνου που διαθέτει, απουσιάζει από τον συγκοινωνιακό χάρτη Μέσων Σταθερής Τροχιάς της Αθήνας. Στην εγγύς περιοχή Αγίων Αναργύρων και Καματερού, η ύπαρξη του Προαστιακού Σιδηρόδρομου και των σταθμών Άνω Λιοσίων (επί της Λεωφόρου Φυλής, στο ύψος της Αττικής Οδού) και Αγίων Αναργύρων (κοντά στο Εργοστάσιο Βάσης) διαμορφώνουν δύο ακρότατους συγκοινωνιακούς πόλους που μόνο αποσπασματικά συνδέουν την πόλη με άλλα δίκτυα. Βαρυκεντρικά απουσιάζει ένα αστικό συγκοινωνιακό δίκτυο σταθερής τροχιάς σε επέκταση με τα υφιστάμενα δίκτυα γραμμών του ΜΕΤΡΟ Αθήνας. Άλλωστε, οι εν λόγω περιοχές είναι εξαρτημένες από την Αθήνα και τις όμορες τους γειτονιές χωρίς όμως να ικανοποιούνται επαρκώς οι ενδοαστικές μετακινήσεις με αποτέλεσμα την ενισχυμένη χρήση αυτοκινήτων που επιβαρύνουν περιβαλλοντικά, συγκοινωνιακά και κυκλοφοριακά τον αστικό ιστό. Ο σύνθετος χαρακτήρας των περιοχών αυτών με στοιχεία πυκνής δόμησης και υψηλής πληθυσμιακής πυκνότητας (Άγιοι Ανάργυροι) αλλά και τάσεων περαιτέρω δόμησης και πληθυσμιακής αύξησης (Καματερό) σε συνδυασμό με την παρουσία του εκτεταμένου «πνεύμονα» πρασίνου του Πάρκου «Α.Τρίτσης» επιβάλλουν έναν διαφορετικό συγκοινωνιακό και μεταφορικό σχεδιασμό. Η παρούσα κατάσταση δεν ευνοεί την χωρική υλοποίηση της έννοιας της συμπαγούς ή συνεκτικής πόλης που βασίζεται στην ισορροπημένη ανάμειξη χρήσεων γης και χρήση συνδυασμένων συγκοινωνιακών μέσων για την πλήρη αξιοποίηση του αστικού χώρου αλλά με σεβασμό στο περιβάλλον και στην ομαλή και ισορροπημένη λειτουργία της πόλης.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Ν.Ρωμανό

Τρίτη 2/12 – Μοναστηράκι (6μμ)
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Ν.Ρωμανό (ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Για την υπόθεση Ρωμανού

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Καθόλου τυχαία και καθόλου «απερίσκεπτη» δεν είναι η τακτική της κυβέρνησης στην υπόθεση του καταδικασμένου για ληστεία Ν.Ρωμανού. Όπως καθόλου τυχαία και καθόλου «απερίσκεπτη» δεν ήταν η κίνηση των κυβερνώντων πριν από 1,5 χρόνο να δώσουν στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες με εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης των συλληφθέντων στην Κοζάνη. Κάθε άλλο παρά της διέφυγε, τότε, το γεγονός ότι θα ερχόταν στο φως η αγριότητα των υπηρεσιών καταστολής και οι μέθοδοι λιντζαρίσματος που ακολουθούν. Αυτό ακριβώς ήθελε!

Έγκλημα εκ προμελέτης το κλείσιμο του ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων

Του Θεόδωρου Μεγαλοοικονόμου (Διευθυντής ψυχίατρος)

Είναι, πλέον, κοινός τόπος και καθημερινό επώδυνο βίωμα για τη συντριπτική πλειονότητα των λαϊκών στρωμάτων ότι ένα από τα πρώτα θύματα της νεοφιλελεύθερης «δημοσιονομικής προσαρμογής» είναι η απεξάρθρωση των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας και Ψυχικής Υγείας, η προϊούσα εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίησή τους. Και είναι, μερικές φορές, η ανάδειξη συγκεκριμένων περιπτώσεων και μορφών που παίρνει αυτή η σκόπιμη και ενορχηστρωμένη απεξάρθρωση των υπηρεσιών, που μιλάει για το όλον και για το πώς οι εντεταλμένοι διοικούντες εφαρμόζουν προειλημμένες αποφάσεις.
Το Κέντρο Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ) Αγίων Αναργύρων λειτουργεί, από τον Νοέμβριο του 2006, ως αποκεντρωμένη μονάδα του ΨΝΑ, σε τομεοποιημένη βάση, καλύπτοντας το πλήρες φάσμα των αναγκών ψυχικής υγείας μιας ορισμένης περιοχής (Αγ. Ανάργυροι/Καματερό, Νέα Φιλαδέλφεια/Ν. Χαλκηδόνα, Μεταμόρφωση), καθώς τις ανάγκες της μετανοσοκομειακής φροντίδας ασθενών από μια πολύ ευρύτερη περιοχή. Είναι διασυνδεδεμένο με μια μονάδα νοσηλείας στο ΨΝΑ (9ο ΨΤΕ) έτσι ώστε όλοι όσοι νοσηλεύονται σε αυτήν (κάτοικοι των ως άνω περιοχών), ν’ αναλαμβάνονται και να στηρίζονται με επισκέψεις στο ΚΨΥ, με επισκέψεις κατ’ οίκον και με προγράμματα στο Κέντρο Ημέρας του ΚΨΥ. Οι ετήσιες επισκέψεις στο ΚΨΥ έφτασαν, το 2013, τις 9.000 περίπου, ενώ, την ίδια περίοδο, οι κατ’ οίκον επισκέψεις έφτασαν τις 2.500. Η λογική, στη βάση της οποίας λειτουργεί το ΚΨΥ, είναι αυτή που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να διέπει το δίκτυο των ολοκληρωμένων κοινοτικών υπηρεσιών, δημόσιων και δωρεάν, που, όμως, δεν υπάρχουν και που η ύπαρξή τους θα ήταν η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση (από κοινού μ’ ένα ενδυναμωμένο κράτος πρόνοιας) για το ξεπέρασμα του ψυχιατρείου.

Σταματήστε επιτέλους να κράζετε τους νεολαίους!

Του Λάμπρου Μπαλιούσκα

Σε πολλές από τις συνελεύσεις που κάνουμε βλέπω να κράζονται οι νεολαίοι. Που είναι οι νέοι; Μα γιατί είναι τόσο δυσκίνητοι; Γιατί δεν είναι μαζί μας στους αγώνες; Γιατί δεν βγαίνουν μπροστά; Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Θα κάνω μια προσπάθεια να σας πω εγώ το γιατί. Οι νέοι και οι νέες σήμερα σας «μισούν» και σας «φθονούν» ταυτόχρονα. Και γιατί αυτό. Γιατί οι περισσότεροι από εσάς βγήκατε στην αγορά εργασίας από το 1981 και μετά. Σε μια εποχή ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που οι διορισμοί στο δημόσιο από την πίσω πόρτα έδιναν και έπαιρναν. Σε μια εποχή που το χρήμα έρεε άφθονο. Και εσείς τι κάνατε; Μα πέσατε με τα μούτρα φυσικά. Άλλοι διοριστήκατε στο δημόσιο με παχουλούς μισθούς και άλλοι γίνατε ελεύθεροι επαγγελματίες η επιχειρηματίες.

Οι όψιμοι αφισομάχοι

«Ο θυμός είναι σαν τη φωτιά. Τα εξαγνίζει όλα» (MayaAngelou)

Κάποτε ενοχλούσαν τα graffiti. Κάποιοι ενοχλούνται από τις τσίχλες στα πεζοδρόμια. Όψιμοι πολιτικάντηδες κι όχι μόνο, ενοχλούνται, τώρα, από τις αφίσες που κολλήθηκαν στην προεκλογική περίοδο. Και μάλιστα, τυχαίνει να είναι όλοι υποψήφιοι ή υποστηριχτές του Σαράντη. Ξέχασαν και μάλιστα πάρα πολύ γρήγορα, τις αφίσες, τα χαρτόνια, τα κινέζικα πανό και τα αεροπανό που είχε γεμίσει τον δήμο ο «εκλεκτός» τους δήμαρχος (ναι ο Σαράντης) το 2006. Ξέχασαν ότι η πόλη μας είχε γεμίσει από διάφορα διαφημιστικά με ένα σύνθημα «Το ΠΑΣΟΚ στηρίζει Σαράντη». Και καλά, κάτι πρόσφατα δεξιούλια έως ακροδεξιούλια που έγιναν υποψήφιοί του, μπορεί να μην ξέχασαν, απλά να μην γνωρίζουν! Αλλά, ανάμεσα σε αυτούς, να μιλά και ο – δήθεν - οικολόγος συνυποψήφιός τους;
Αλλά και σ’ αυτές τις εκλογές. Δεν είδαν τα χιλιάδες προγράμματα του συνδυασμού τους ή τα πολλαπλάσια φυλλάδια των υποψηφίων – κυρίως του Σαράντη - που γέμισαν τους δρόμους, τα πεζοδρόμια και τους υπονόμους (όπου υπάρχουν);Σημειώστε πολυδάπανα. Οι συμπολίτες μας τα είδαν και γι’ αυτό, δικαίως, αναρωτήθηκαν: Γιατί ξοδεύτηκαν τόσο χρήματα; Άραγε, όλοι αυτοί ενδιαφέρθηκαν για το καλό της πόλης μας και των ανθρώπων της;
Μήπως, όμως, τους πειράζει μόνο η πολιτική αφίσα; Δεν έχω δει να έχουν αναφερθεί (και καταγγείλει) – καθόλου – στις τόσες αφίσες που γεμίζουν την πόλη μας και ρυπαίνουν την αισθητική μας με τα ξέκωλα πάρτι των επιχειρηματιών, που αλληλοστηρίζονται; Ασχολήθηκε κανείς με την διαφημιστική αφίσα ή την γιγαντοαφίσα; Μήπως λέω.. μήπως!
Όψιμοι αφισομάχοι, οδοκαθαριστές, εκμαυλιστές συνειδήσεων, λιγούρια της εξουσίας.Αν είχαν λίγη τσίπα θα σώπαιναν! Χάθηκε κι αυτή στις μέρες μας…

Όταν ο αριστερός δήμαρχος είναι ο ...εχθρός

των Μιχάλη Ψύλου και Μπάμπη Στίγκα

Απεταξάμην το Σατανά; Απεταξάμην. Ευθύς εξαρχής θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν διακατεχόμαστε από αντικομουνιστικά σύνδρομα, αλλά αποκλειστικά και μόνο από την αγωνία να βοηθήσουμε με κάποιες σκέψεις τη θεμελιώδη για εμάς συζήτηση: Αν υπάρχει περιθώριο κοινής δράσης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς για να αλλάξει η πυξίδα του τόπου και του δήμου μας προς όφελος του λαού, των εργαζομένων και των ανέργων, των νέων και των βετεράνων της ζωής.
Αφορμή μας έδωσε η έκβαση των δημοτικών εκλογών σε πολλές πόλεις και περιοχές της χώρας αλλά και στο δήμο Αγίων Αναργύρων -Καματερού όπου είχαμε την τύχη να ζήσουμε από κοντά τα γεγονότα.
Ο υποψήφιος δήμαρχος Γιώργος Κομματάς, που υποστηρίχθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ανεξάρτητες δημοτικές κινήσεις, δεν εξελέγη στο δεύτερο γύρο για περίπου 200 ψήφους. O N. Σαράντης πήρε 12.461 ψήφους (50.45%) και στον πρώτο γύρο είχε λάβει 11.501 ψήφους (διαφορά +960). Ο Κομματάς πήρε στο δεύτερο γύρο 12.240 ψήφους (49.55%) από 6.098 ψήφους στον πρώτο γύρο (23,29%) αυξάνοντας δηλαδή τη δύναμή του κατά 6.142 ψήφους. Με απλά λόγια: Ο Κομματάς είναι ο πραγματικός νικητής, όσο και αν φυσικά η νίκη δεν είναι ενός ανδρός, καθώς συσπείρωσε σχεδόν όλους τους αντιπάλους του Ν. Σαράντη. Ανάμεσα στις δύο Κυριακές κατέρρευσε όλο το σύστημα των πελατειακών σχέσεων που είχε στήσει η δημοτική αρχή Σαράντη. Παραλίγο οι δημότες των Αγίων και του Καματερού να επιτύχουν το ακατόρθωτο και να γράψουν ιστορία. Καλύψαμε μια διαφορά 20 ποσοστιαίων μονάδων, συσπειρώνοντας στο δεύτερο γύρο την αγωνία χιλιάδων ανθρώπων που την πρώτη Κυριακή είχαν ψηφίσει άλλους συνδυασμούς. Αλλά χάσαμε! Για 200 και κάτι ψήφους. Το σύστημα Σαράντη διασώθηκε πολιτικά την τελευταία στιγμή για άλλα πέντε χρόνια. Για 221 ψήφους ! Στο ερώτημα γιατί επικράτησε τελικά -έστω και οριακά ο Ν. Σαράντης-υπάρχουν φυσικά πολλές απαντήσεις. Εμείς θα περιοριστούμε να μελετήσουμε μία: Την περίπτωση του ΚΚΕ.

Για την «Τράπεζα χρόνου»

ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΟΝΙΟΣ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΧΡΟΝΟΥ-ΦΤΩΧΕΙΑΣ

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ-ΑΓΩΝΑΣ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΗΜΟΥ

Ανακοινώθηκε ότι η πλειοψηφία της Ένωσης Γονέων & Κηδεμόνων, που συντάσσεται με την παράταξη του δήμαρχου, προωθεί την «Τράπεζα χρόνου», καλώντας όποιον γονέα έχει «χτυπηθεί» από τη μνημονιακή πολιτική κυβέρνησης – Ε.Ε. φτάνοντας στην ανεργία και την εξαθλίωση να προσφέρει, στην ουσία, δωρεάν εθελοντική δουλειά.
Μας προβληματίζει η στάση της Ένωσης, που αντί να καλεί τους γονείς σε συντονισμένους αγώνες με μαθητές – καθηγητές του Δήμου ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, τους καλεί να υποταχτούν σε αυτήν, να μοιράσουν την φτώχεια τους, στο όνομα μιας κακώς νοούμενης «Αλληλεγγύης».
Ενημερωνόμαστε διαδικτυακά ότι τα μισά μέλη (!!!) της Ένωση Γονέων είναι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, με την πλειοψηφία τους να εντάσσονται στη δημοτική παράταξη του κ. Σαράντη και δύο-τρεις στους «Ανεξάρτητους – Ασυμβίβαστους» της Δεξιάς του Δήμου.
Μιλάμε για την ίδια Δημοτική Αρχή του κ. Σαράντη που εφάρμοσε και στήριξε τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων κυβερνήσεων – Ε.Ε. – τρόικας, εφάρμοσε πιστά τον Καλλικράτη και με ό,τι αυτό συνεπάγεται: Ιδιωτικοποίηση δημοτικών υπηρεσιών, ανταποδοτικότητα, φορομπηξία, ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, αύξηση δημοτικών τελών, ένταξη στο ΤΑΙΠΕΔ δημοσίων χώρων κ.ά., οδηγώντας τους δημότες σε φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση.
Τώρα οι ίδιοι έρχονται να μας «σώσουν» με επιδοτούμενα προγράμματα ΕΣΠΑ της Ε.Ε.
Η λογική τους είναι απλή: δεν θέλουμε να αλλάξει αυτή η πολιτική, θέλουμε να απαλύνουμε τα βάσανά σας. «Αγωνιστές» της μιζέριας!!!
Πιστεύω ότι όλοι οι γονείς πρέπει να οργανωθούμε μέσα από ανοιχτές επιτροπές Αγώνα μαζί με μαθητές-καθηγητές για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας κόντρα στη συμβιβασμένη ηγεσία της Ένωσης.
Υ.Γ.: Άραγε η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ τι θέση παίρνει για την «Τράπεζα χρόνου» του ΕΣΠΑ.
ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ

Νεοκλής Κακός

Η «μεγαλόψυχη παραχώρηση» του ΟΣΕ

Γράφει ο Δημήτρης Τσιμπουράκης

Το χαντάκι των γραμμών Λαυρίου
(σήμερα οδός Μπίμπιζα)
Πίνακας Κ. Καβαδούρου
(από βιβλίο Α. Μηλιώνη "η Πόλη των Αγίων")

Με την άφιξη της άνοιξης του 2014 και τρεις μήνες πριν τις δημοτικές εκλογές, γίναμε μάρτυρες της «γενναιόδωρης παραχώρησης» της απερχόμενης διοίκησης του ΟΣΕ προς τον απερχόμενο δήμαρχο των Αγ. Αναργύρων – Καματερού.
Σύμφωνα με αυτήν παραχωρείται η δαπάνη της χρήσης 4 πεζογεφυρών και της διαμόρφωσης της οροφής των 1.700 μέτρων της υπογειοποιημένης γραμμής και για διάστημα 30 χρόνων.
Η παραχώρηση έγινε δεκτή από την ευγνωμονούσα πλειοψηφία του Δημοτικού συμβουλίου (17 προς 8 ψήφοι)
Η παραχώρηση αυτή, όμως, γεννά κάποια ερωτηματικά σχετικά με την σημαντικότητα και τον χρόνο πραγματοποίησής της.

Αν δεν γινόταν η παραχώρηση θα απαγορευόταν η χρήση των γεφυρών και της οροφής από τους δημότες; Ή θα άφηνε ο δήμος τους χώρους αφώτιστους και απότιστους;

Άραγε γιατί ο ΟΣΕ δεν παραχώρησε και την κυριότητα της γης των καταργημένων γραμμών Πελοποννήσου, καθώς και της οροφής του Τούνελ;
Τι την θέλει την κυριότητα ο ΟΣΕ;
Γιατί ο δήμος δεν τη διεκδίκησε; (και όχι μόνο αυτή, αλλά και τον Πευκώνα και τον σταθμό ΣΠΑΠ και το 301 ΕΒ)
Είναι γεγονός ότι το έδαφος των γραμμών και των σταθμών, σε όλη την Ελλάδα, ανήκει λόγω χρησικτησίας στον ΟΣΕ. Το δίκτυο όμως και η γη πληρώθηκαν από τον ελληνικό λαό, τα 100 αυτά χρόνια, και η γη παραχωρήθηκε από το κράτος, γιατί οι σιδηρόδρομοι υπηρετούσαν το δημόσιο συμφέρον.
Αφότου όμως καταργείται ένα μέρος του δικτύου (με υπογειοποίηση ή κατάργηση) τότε αυτόματα παύει εκεί να υπηρετείται το δημόσιο συμφέρον και η γη επιστρέφει στον φυσικό της ιδιοκτήτη, που είναι οι δημότες των πόλεων, που καταργούνται οι γραμμές και οι σταθμοί.
Αυτό έγινε και στις γραμμές Λαυρίου και τις αντίστοιχες προς τα ανθρακωρυχεία του Περιστεριού.
Το ίδιο λοιπόν ισχύει και για την οροφή του Τούνελ, στον δικό μας δήμο, καθώς και για τη γραμμή ΣΠΑΠ.

Γιατί λοιπόν δεν απαιτήθηκε από τον δήμο μας η κυριότητα της οροφής του τούνελ του Προαστιακού;

Άραγε δήμαρχε φαντάζεσαι, ενώ εσύ πληρώνεις τη συντήρηση του πράσινου της οροφής, να έρθει αύριο ο Ιδιώτης – Ιδιοκτήτης της και να την γεμίσει με περίπτερα, καφενεία, μανάβικα και άλλα, και βέβαια τα κάγκελα με πλήθος γελοίων διαφημίσεων;
Φαντάζεσαι ακόμα τη λουρίδα των γραμμών ΣΠΑΠ, που δεν μπορεί να αξιοποιηθεί μόνη της, να παραχωρηθεί ως ακριβό φιλέτο, μαζί με τον Πευκώνα, στα χέρια του αυριανού αγοραστή του σταθμού ΣΠΑΠ;
Με βάση όλα αυτά τα ενδεχόμενα καλούμε την αυριανή δημοτική αρχή να δεσμευτεί για την απαίτηση της κυριότητας όλων των μέχρι τώρα ελεύθερων χώρων της πόλης μας, και να μην αρκεστεί στην «Παραχώρηση – Φερετζέ», που ποιος ξέρει τι κρύβει.

Ο Σόλων και η Σεισάχθεια

Γράφει ο Δημήτρης Τσιμπουράκης

Κατά τον 8ο αι. πΧ στον ελληνικό χώρο άρχισαν να εμφανίζονται οι λεγόμενες «Πόλεις – Κράτη».
Αυτές ήταν μικρές επικράτειες, που προέκυψαν από τη συνένωση πλήθους αγροτικών οικισμών. Ο μεγαλύτερος από αυτούς ή ο Οχυρώτερος απετέλεσε την πρωτεύουσα, το Άστυ όπως έλεγαν, και σ’ αυτόν εγκαταστάθηκαν οι Άρχοντες, οι Δικαστές, το Ιερατείο και γενικά οι διοικητικές και οικονομικές αρχές. Εννοείται ότι την εξουσία την κατείχαν οι μεγαλογαιοκτήμονες, από τους οποίους ορίζονταν όλες οι αρχές.
Κύρια αιτία της συνένωσης ήταν η αύξηση της στρατιωτικής ισχύος και κυρίως της παραγωγής τροφής, με την ομαλή διανομή του νερού. Η γεωργική παραγωγή προερχόταν από τις λίγες οικογένειες των μεγαλογαιοκτημόνων, με τη χρήση δούλων, και τις πολλές των ελεύθερων μικροκτηματιών, με οικογενειακή εργασία.

Ανοικτό Κάλεσμα Αγώνα

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΒΑΣΣΗ
μέλους της Συντονιστικής Επιτροπής των διαθέσιμων εκπαιδευτικών και Οργανωτικού Γραμματέα της Γ' ΕΛΜΕ Δυτικής Αθήνας

Προς τους συναγωνιστές,συναδέλφους και συντρόφους και όλους τους αλληλέγγυους της περιοχής μας.

Το πρωί της Τετάρτης 5/2/2014 στις 7:30 οι εκπαιδευτικοί που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα συνεχίζοντας τις αγωνιστικές τους κινητοποιήσεις για πάνω από 6 μήνες, σας καλούν σε προσκλητήριο αγωνιστικής παρέμβασης έξω από το ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ 1ου-2ου ΕΠΑΛ& ΕΠΑΣ ΙΛΙΟΥ.
Ενάντια στην κατάργηση τομέων και ειδικοτήτων (Υγείας-Πρόνοιας, Εφαρμοσμένων Τεχνών και Αισθητικής-Κομμωτικής).

• Όχι στο κλείσιμο της ΕΠΑΣ ΙΛΙΟΥ
• Να μην μείνει κανείς μαθητής έξω από τα ΣΧΟΛΕΙΑ
• Να μην απολυθεί ΚΑΝΕΙΣ εκπαιδευτικός

Ο Αγώνας ενάντια στις Διαθεσιμότητες-Απολύσεις είναι Αγώνας ενάντια στο σύνολο της βάρβαρης πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου, γι' αυτό είναι αναγκαίο να δώσουμε και αυτή τη μάχη στον δρόμο μαθητές-γονείς-καθηγητές και όλοι οι εργαζόμενοι για Δημόσια και ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ.
Η Αγωνιστική παρουσία όλων είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ. Η Δύναμη βρίσκεται στους ενωτικούς κ΄ μαζικούς Αγώνες για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ!

Σχετικά: Γ' ΕΛΜΕ

Χρέος μας η συμπαράσταση στους καθηγητές

Στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου η αναδιάρθρωση στην Εκπαίδευση

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΜΟΝΙΑΚΗ
Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων 3ου Γυμνασίου Καματερού

Η επίθεση του συστήματος στη δημόσια εκπαίδευση δεν είναι σημερινή υπόθεση ούτε απότοκος μόνο της κρίσης. Είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου, η οποία επιταχύνεται και οξύνεται στις συνθήκες της κρίσης. Έχει ξεκινήσει ακόμα από το 2006, από την προσπάθεια της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, την αλλαγή των σχολικών βιβλίων και φτάνει ως σήμερα με το νόμο για το «νέο» Λύκειο.
Η κόκκινη γραμμή που συνδέει όλη αυτήν την προσπάθεια του συστήματος είναι η πρόσδεση της Εκπαίδευσης στο άρμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας. Η προσπάθεια είναι διττή:
Πρώτο, η παράδοση μεγάλου τμήματος της δημόσιας εκπαίδευσης στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Μεθοδικά απαξιώνονται τα δημόσια σχολεία και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, αφήνονται να παρακμάσουν για να αναζητήσουν χορηγούς. Μάλιστα στα κριτήρια αξιολόγησης μιας σχολικής μονάδας κάποια στιγμή τέθηκε το κριτήριο του αριθμού των χορηγήσεων που επιτυγχάνει.

Τοπική (Αυτό)διοίκηση, μια ελπίδα που δεν πρέπει να χαθεί

Γράφει ο Δημήτρης Φεργάδης

Ο ήχος, γενικά, της καμπάνας εν προκειμένω, μεταφέρει… μηνύματα. Ή προειδοποιεί… Όπως τώρα κάνει η Τοπική Αυτοδιοίκηση (μόδα; κίνημα; λαϊκή πίεση; συνδικάτα; ένστικτο αυτοσυντήρησης; αντικρουόμενα συμφέροντα; – όλα μαζί;). Που αντιδρά για τις καθημερινές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου και της κοινωνικής απρέπειας. Θορυβωδώς και εν πολλοίς επιθετικά. Σε σημείο που να εκθέτει και να εκτίθεται!!! Κανείς πια στην ασφάλεια της άγνοιας.
Στο κάρο… μπροστά. Όχι πίσω…
Το μήνυμα σαφές. Κύρια γι’ αυτούς ή προς αυτούς των οποίων η παρουσία και η παρρησία της στάσης τους μπορεί να ρηγματώσει καταστροφικά το, θεωρούμενο ως χθες, αρραγές τείχος – μέτωπο των νενέκων.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση [1] πρέπει να ξαναανακαλυφθεί. Σήμερα. Να πάρει πίσω τη θέση που της ανήκει. Την αίγλη και την αυθεντικότητά της.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει και μπορεί να γίνει μήτρα κυοφορίας γενικότερων εξελίξεων. Σήμερα…
Κοινωνικών ανακατατάξεων, ισορροπιών και στο βάθος – βάθος συστημικών ανατροπών.
Μόνο αν είμαστε μέσα στην πραγματικότητα μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα (πειραγμένα λόγια του Μπέρτολτ Μπρεχτ)
Όμως, είπαμε… Για σήμερα, μιλάμε. Κάτι σαν αρχή, δηλαδή…
Γιατί η «αχλάδα» όλοι ξέρουμε που έχει την ουρά της.
Πολλοί το λένε αυτό. Και το περιμένουνε. Εγώ, απλά και το γράφω.

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ (ΑΥΤΟ)...ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

(Αν θέλεις ομελέτα, σπάσε αυγά)

Εκτός σχεδίου

Γράφει ο Δημήτρης Φεργάδης (1)

«Για ένα κομμάτι ψωμί, δεν φτάνει μόνο η δουλειά», λένε σ’ ένα τραγούδι τους οι προφητικοί Κατσιμιχαίοι 

Για μια Αυτοδιοίκηση πρακτικά ανθρωποκεντρική δεν φτάνει μόνο η τήρηση της κείμενης νομοθεσίας όρων και ορίων. Χρειάζεται κάτι πέραν …αυτών

Είμαι από τους παλιούς σ’ αυτόν εδώ τον τόπο. Και μάλιστα απ’ αυτούς – τους λίγους ή πολλούς, δεν έχει σημασία – που πάντα είχε έντονο ενδιαφέρον για τον χώρο της Τοπικής ΑΥΤΟ (επιμένω, εγώ) διοίκησης. Πότε από τα «μέσα» (αιρετός) και πάντα σαν ενεργός πολίτης.

Πίστευα και πιστεύω ακόμα πως ο μόνος χώρος στον οποίο ο πολίτης «μπορεί» (μαζί, εννοείται με το συνεπές συνδικαλιστικό κίνημα) να έχει ένα ενεργά συμμετοχικό και δημιουργικό, παρεμβατικό μαζί και ελεγκτικό προς την Διοίκηση ρόλο είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που ενώ από την μια ακυρώνει «εν τοις πράγμασι» την παραπλανητική Καλλικρατική φούσκα, από την άλλη καταφέρνει σε πείσμα καιρών και προβλέψεων να «προκρίνεται» ως κύριος πόλος έλξης και ελπίδας των ασυμβίβαστων με την υποτέλεια και την αθλιότητα δυνάμεων.

Των δυνάμεων αυτών που δεν συμβιβάζονται με μια Τοπική Διοίκηση σε ρόλο βολικού διαχειριστή των απόνερων της Κεντρικής Εξουσίας. 

Των δυνάμεων αυτών που τολμηρά επιζητούν μια Διοίκηση έξω από το μέτρο του Επικούρειου «λάθε βιώσας». Μια Διοίκηση που θα αντιστέκεται και θα συγκρούεται με το «κακό» («Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» – Ν. Μπογιόπουλος)

Και τέλος μια Αυτοδιοίκηση που δεν θα χαρίζεται αλλά σκληρά θα ρηγματώνει το απεχθές και απάνθρωπο συστημικό κατεστημένο.

Είμαι από τους παλιούς σ’ αυτόν εδώ τον τόπο. Και τον «χώρο».

Τα «Πάθη» των εργαζομένων και η Ανάσταση

D. A. Siqueiros

Τέλειωσε η εβδομάδα των Παθών που με τόση κατάνυξη γιόρτασαν και οι απανταχού «προύχοντες» στη χώρα μας. Τέλειωσε το Πάσχα με τον παραδοσιακό οβελία για όσους είχαν ακόμη τη δυνατότητα να τον απολαύσουν. Τέλειωσαν και τα γεύματα αγάπης των εκμεταλλευτών - που γίνονται τις γιορτινές μέρες ευεργέτες - και των φιλάνθρωπων στους εξαθλιωμένους, που με τόση επιμέλεια πρόβαλαν τα «αντικειμενικά» μας κανάλια.

Τέλειωσαν και οι περισπούδαστες δηλώσεις των κυβερνώντων ότι «οι θυσίες δεν πάνε χαμένες», αφού είναι ορατή η ανάκαμψη και οι υποσχέσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι κατέχει το μαγικό ραβδί που θα απαλλάξει το λαό μας από τα μνημόνια, την τρόικα και τον κακό δαίμονα, την κυρία Άγκελα Μέρκελ, μέσα στην ΕΕ και κάτω από την κυριαρχία των μονοπωλίων.

Όλα αυτά τα δήθεν τέλειωσαν, αλλά η σκληρή πραγματικότητα της εκμετάλλευσης δεν κουνήθηκε ούτε ρούπι.

Ο τίτλος …δικός σας

Αίτιο και αποτέλεσμα. Δυο λέξεις που η μια προκύπτει από την άλλη. Βέβαια αυτό οι περισσότεροι το έχουμε ξεχάσει. Βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε καθημερινά αναλύσεις ανθρώπων που αναφέρονται μονοσήμαντα στα αποτελέσματα της σημερινής κατάστασης που βιώνουμε. Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι ότι οι αναλύσεις τελειώνουν (ή καλύτερα αρχίζουν και τελειώνουν) μόνο στα αποτελέσματα. Κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Όμως το δάσος είναι αυτό που χρειάζεται ανάλυση και αυτό που θα μας δώσει την απάντηση στο πως καταφέρνουμε να ζούμε στο διάμεσο της κρίσης. Μιας κρίσης κοινωνικής, πολιτισμικής, ηθικής, πολιτικής και οικονομικής που όλα γύρω μας, μέρα με την ημέρα, αποδομούνται μέσα από την βάναυση αυτή αλλαγή των πραγμάτων.

Βλέπω –ακούω –διαβάζω τις τελευταίες ημέρες (για την ακρίβεια δέχομαι έναν βομβαρδισμό πληροφοριών) για τους 4 "τρομοκράτες". Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα φερέφωνα –δημοσιογράφους των τηλεοράσεων (και όχι μόνο)που μιλούν ακατάπαυστα για τρομοκράτες. Βγάζουν άμεσα τα δικά τους πορίσματα (ωσάν δικαστές) δίχως να αναρωτηθούν το τι οδήγησε αυτά τα παιδιά (παιδιά από αστικές, εκτός περιθωρίου οικογένειες) από τόσο μικρή ηλικία να στραφούν με αυτή την ακραία αντιμετώπιση προς το κράτος, την πολιτεία, τους πολιτικούς, την αστυνομία και γενικά το σύστημα.

Τους χρωστάμε πολλά

Όλοι τώρα στο Αμαξοστάσιο του Μετρό, Λένορμαν και Κηφισού, 25 του Γενάρη 12 μμ.

Όλοι εμείς οι εργαζόμενοι που μειώνεται ο μισθός μας, οι μέρες της δουλειάς μας, όλοι εμείς που απολυόμαστε, είμαστε έτοιμοι να κατασπαράξουμε το διπλανό μας γιατί ακόμα επιβιώνει, ακόμα χειρότερα, γιατί αγωνίζεται να επιβιώσει. 

Όλοι εμείς οι πελάτες, οι καταναλωτές, που θέλουμε να έχουμε το δικαίωμα να είναι ανοιχτά τα μαγαζιά 24 ώρες και ας μην έχουμε λεφτά. 

Όλοι εμείς οι οδηγοί που πάντα βιαζόμαστε κάπου να πάμε, να πάμε πού όμως;

Όλοι εμείς οι άνθρωποι της ουράς που βρίζουμε τους υπαλλήλους του ΙΚΑ, τη χιλιοταπεινωμένη νοσοκόμα που δίνει την ψυχή της, τον απλήρωτο ειδικευόμενο γιατρό, αλλά που καθόμαστε κλαρίνο στο ΥΓΕΙΑ, την στιγμή που τα σκάμε. 

Όλοι εμείς οι νταλικιέρηδες που μισούμε τους αγρότες ή τους ναυτεργάτες, που κλείνουν δρόμους ή σταματούν πλοία. 

Όλοι εμείς οι μαγαζάτορες που απεχθανόμαστε τους μεταφορείς, όταν αυτοί με τη σειρά τους διεκδικούν. 

Όλοι εμείς οι γονείς που μας φταίει η δασκάλα και οι καθηγητές που ξεσπάμε στα παιδιά. 

Όλοι εμείς, που διασκεδάζουμε τον συμβιβασμό μας, με την καταγγελία της αδιαφορίας του ‘’άλλου’’. ‘’Πάντα για τους άλλους μιλάμε’’, που λέει και το τραγούδι… 

 Όλοι εμείς οι κομματιασμένοι άνθρωποι. Που όλοι έχουμε το δικό μας δίκιο, αδυνατώντας να αναγνωρίσουμε και σημαδέψουμε το ουσιαστικό και πραγματικό άδικο.

Όλοι εμείς, όμως, χρωστάμε πολλά, πάρα πολλά. 

Και στον ξεχασμένο Σιφωνιό της Χαλυβουργίας, και στον Σταματόπουλο του ΜΕΤΡΟ.

Σε αυτό που τους έλαχε να αντιπροσωπεύουν: Την προσπάθεια να γίνονται οι αγαναχτισμένοι, οι αδικημένοι, οι ανήμποροι, οι χαμένοι του κοινωνικού κανιβαλισμού, από άμορφη μάζα αλληλοκατηγορούμενων και άρα χειραγωγούμενων ατόμων, συλλογικό υποκείμενο αγώνα, διεκδίκησης και ανατροπής...

Τους χρωστάμε πολλά για αυτή την περήφανη και αξιοπρεπή στάση τους, γιατί μέσω αυτών εκφραζόμαστε όλοι εμείς

Νομιμότητα ή επιβίωση;

«...Πέρα από τις όποιες διεκδικήσεις διατυπώνουν τα συνδικάτα, η πιο άμεση προτεραιότητα είναι ακριβώς αυτή: να υπερασπιστούμε όποιον δεν έχει πληρώσει τα υπέρογκα φορο-χαράτσια. Να οργανώσουμε μαζική αντίδραση στην επιβολή αυτών των άδικων, ληστρικών και καθαρά ταξικών φόρων που πλήττουν κυρίως μισθωτούς και συνταξιούχους, αφού είναι και οι μόνοι, οι οποίοι δεν έχουν δυνατότητα απόκρυψης των βασικών εισοδημάτων τους. Να οργανώσουμε τη συνδικαλιστική, νομική και προπαντός πολιτική κάλυψη όσων επιλέγουν την επιβίωση έναντι της νομιμότητας, θα το τολμήσουμε;...»

Γράφει ο Γιώργος Κατερίνης

Δεν έχω πληρώσει ούτε ευρώ». Αυτό καταγράφει το «ρεπορτάζ» μεταξύ φίλων και γνωστών στην ερώτηση πώς αντιμετώπισαν τη φετινή φοροεπιδρομή. Ακόμη και φίλοι εφοριακοί, δηλώνουν κατηγορηματικά ότι δεν πλήρωσαν την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος, γιατί απλά δεν έχουν τη δυνατότητα.

Ιεροί (Βρεφονηπιακοί) σταθμοί

Μικρά Ιερά Μπίζνα ή Μεγάλη Θεία αναγκαιότητα;

Άγιοι Πατέρες έλεος!!! Άκρατος ο οίνος που προσφέρετε, αλλά ζαλίζει πολύ τους πιστούς πελάτες σας. Τα γράδα του πολλά...
Για προσέξτε Άγιοι σημερινοί πατέρες και οι μεθ’ υμών.
Οι τοτινοί Άγιοι και οι μετ’ αυτών λαϊκοί αλλοιώς τα μιλήσανε, αλλοιώς τα συμφωνήσανε για να μπει ο θεμέλιος λίθος.
Αληθινή Δωρεά η Δωρεά, όχι μπάσταρδα (ελέησον) πράγματα. Φιλανθρωπικό το ίδρυμα. Προσφορά στον τόπο το θεάρεστο έργο του. Για την φύλαξη των βρεφών της περιοχής, είπαν οι πατέρες και οι λαϊκοί. Ρητώς (από τα λεχθέντα άρρητα). Άνευ ουδεμιάς επιβαρύνσεως των γονέων υπό οιανδήποτε εφευρισκομένην προσχηματική δικαιολόγηση ως π.χ. τακτήν (μηνιαίαν) ΔΩΡΕΑΝ (!!!) του γονέως (!!!), άκουσον – άκουσον, προς το Ίδρυμα. Δηλαδή, Άγιοι Πατέρες, εδώ και ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός θα απεδέχετο πως πρόκειται περί μεγίστου θαύματος!!! Διότι, ανατρέπονται πλήρως και «αναιμάκτως» όλοι οι νόμοι της φύσεως. Έρχονται τα πάνω κάτω, που λένε και οι λαϊκοί. (Συμβαίνει; Δεν συμβαίνει; Ή συμβαίνει; ... Δείτε το...και μαρτυρήσατε τω Κυρίω...).
Τι συνέβη, θεοπρόβλητοι και μετεβλήθη ο υπό την σκέπην του Θεού οίκος, εις οίκον, σχεδόν εμπορίου;

Ο φασισμός στο σαλόνι μας

Εισαγωγικό σημείωμα

Ο εκλογικός θρίαμβος της Χρυσής Αυγής αντιμετωπίστηκε με υποκριτική έκπληξη. Στο ThePressProject επιχειρούμε μέσα από τη μελέτη μίας χαρακτηριστικής περίπτωσης, του Άγιου Παντελεήμονα, που σταδιακά αναδείχθηκε σε σημαία της ακροδεξιάς ρητορικής, να δείξουμε την πορεία προς αυτή την κατάληξη. Εστιάζουμε στο πώς στη διάρκεια των τελευταίων ετών σταδιακά άλλαξε ο λόγος για τους μετανάστες στην πλατεία του Άγιου Παντελεήμονα (κυρίως τους ασιάτες μετανάστες: είναι χαρακτηριστικό ότι τα στερεότυπα που αφορούσαν τους Αλβανούς της δεκαετίας του ’90 έχουν ατονήσει εδώ και καιρό), παίρνοντας ως παράδειγμα την εφημερίδα «Καθημερινή», και ακολούθως συζητούμε το αν και κατά πόσο η όξυνση της ρητορικής περί εγκληματικότητας των μεταναστών ανταποκρίνεται στα στατιστικά δεδομένα. Ο φάκελος περιλαμβάνει συγκεντρωμένο υλικό από τις εφημερίδες, βίντεο και εικόνες, σχετικές επιστημονικές έρευνες καθώς και συνεντεύξεις από ειδικούς και ακτιβιστές.

Διαβάστε περισσότερα

Επίσης, ΑΚΟΥΣΤΕ
ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ: Η εκπομπή της 28ης Ιουνίου 2012 με καλεσμένο τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Πουλή